Üniversitede bir kıza deliler gibi aşıktım ama gidip konuşacak cesaretim yoktu. Sürekli uzaktan izliyor, sosyal medyasını stalklıyordum. Sonra bir gün en yakın arkadaşıyla tanışma fırsatı buldum. Planım basitti: Onun üzerinden kıza yaklaşacaktım.

Ama işler hiç düşündüğüm gibi gitmedi…

Zamanla o yakın arkadaşla gerçekten samimi olmaya başladık. Dertleştik, güldük, birlikte vakit geçirdik. Farkında olmadan ona alıştım. Ama aklımın bir köşesinde hâlâ ilk sevdiğim kız vardı. İkisi arasında kaldım resmen.

Bir gün o yakın arkadaş bana duygularını açıkladı… İşte o an ne diyeceğimi bilemedim. Çünkü ben aslında onun için sadece bir “araç” olarak başlamıştım. Ama artık öyle değildi.

Ne yaptım biliyor musunuz?
Hiçbir şey…

İkisini de kaybettim. Ne ilk sevdiğim kıza açılabildim ne de bana değer veren o insana karşı dürüst olabildim. Şimdi geriye dönüp baktığımda en büyük hatamın korkaklık olduğunu anlıyorum.

Bazen düşünüyorum…
Acaba en başta cesur olsaydım, hayatım tamamen farklı olur muydu?