Lisede en yakın arkadaşım bana hayatının en büyük sırrını anlatmıştı. Kimseye söylememem için defalarca tembihlemişti. O gün ona söz verdim… “Ne olursa olsun bu sır bende kalacak” dedim.

Ve gerçekten de yıllarca kimseye tek kelime etmedim.

Ama aradan zaman geçti, yollarımız ayrıldı. O başka bir şehirde hayatına devam etti, ben başka bir yerde… Artık eskisi gibi görüşmüyorduk. Sadece ara sıra sosyal medyadan bakıyordum.

Bir gün yeni tanıştığım bir ortamda sohbet dönerken konu tam da onun sırrına geldi. O an nasıl oldu bilmiyorum… Kendimi tutamadım ve “Benim de bildiğim böyle bir şey var” diyerek anlatmaya başladım.

İsim vermedim ama detaylar o kadar açıktı ki… Ortamdaki bir kişi hemen kim olduğunu anladı.

O an içime bir şey çöktü.

Sonra ne mi oldu?
O sır bir şekilde dolaşıp tekrar ona ulaşmış…

Bana sadece tek bir mesaj attı:
“En güvendiğim kişi sendin.”

O mesajı okuduğumdan beri içim hiç rahat değil. Bazen insanın en büyük hatası, anlık bir boşlukta yaptığı şey oluyormuş.

Şimdi düşünüyorum da…
Keşke o gün ağzımı hiç açmasaydım.